Vluchtige contacten

Ik neem je even mee naar een ervaring in de jaren nul.
Slanke lichtbanen in rood, groen en geel schoten over de glad spiegelende zwarte
dansvloer aan het einde van het rechthoekige grand café. In dit licht scande ik de
gezichten van de dorpse mannen aan de kant. Geen weerkaatsing van een glimlach,
geen uitgestoken hand, of een voet die een stap naar voren kwam. Geen wenk-
gebaar. In plaats daarvan knikkende mannen, licht tappend op de maat van de
muziek, met een biertje in de hand en strakke blikken die niets van dat alles
verraadden. Niets weerkaatste het verlangen naar liefde.

Estimated reading time: 2 minuten

Uitdijende wereld

Zonder plan om een man te scoren, had ik zin om te dansen. Het wekelijkse uitgaan
had ik na mijn studie achter me gelaten. De danszaal in m’n studietijd was trouwens
een stuk groter, maar de mensen stonden ook hier nog even dicht op elkaar. Nu had
ik in mijn geboortedorp een oude schoolvriendin meegenomen naar het grand café.
Weer terug bij af. Ondanks de terugkeer was mijn wereldje groter geworden; ik
durfde nu wel los te gaan op muziek zonder alcohol.

Dansdroom

Die zwoele zomeravond droeg ik een strakke, dunne zwarte broek van gladde stof.
Terwijl ik opging in de opzwepende muziek, tikte mijn vriendin nietsvermoedend op
mijn schouder en ik werd wakker uit de dansdroom. ‘Er staat een telefoonnummer op
je broek’, riep ze opgewonden. Het was geschreven in wit krijt. Als in een reflex
veegde ik het krijt van de gladde stof van mijn broek. Toen pas kwam het besef. Wat
heb ik gedaan! Hier viel niets meer te corrigeren. De kans op een leuke date had ik
in een paar seconden zelf uitgewist. Met gevoelens in de mix, een snelle hartslag en
een hoge ademhaling bleef ik geankerd aan de dansvloer.

Ontnuchterend

Niet snel daarna baande ik mij een weg door de opeengepakte mensen. De
buitenlucht werkte ontnuchterend. Terug naar het oude nest. Een toekomstig
mogelijk afspraakje stond zwart-op-wit, maar ik heb nooit geweten wie erachter zat
en die ervaring is niet meer uit mijn geheugen gewist…

2 Comments

  1. Hoi hoi.
    Getsie,
    Zat ik lekker in je verhaal.
    Komt er een enorme teleurstelling aan het eind
    Net zoals het einde van jou avondje uit.
    Weet niet welk star dorp je was
    Maar een vrolijke en mooie goed geklede dame…
    Krijgt van mij sowieso een brede glimlach
    Maar zou ook op je afstappen om een praatje aan te gaan
    Ipv met krijt op jou broek te kalken…..
    Wie weet
    Volgende keer een leuk verhaal van jou
    Met een super eind …..
    Juun

    1. Hoi Juun,
      Jouw reactie tovert een nieuwe glimlach op mijn gezicht.

      Ja, wie weet wat de toekomst mij brengt.
      To be continued.

      Hanneke

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *