Spiegels

Estimated reading time: 4 minuten

Deze column is gebaseerd op een waargebeurde ervaring van iemand. Omwille van privacy zijn de namen in deze column fictief.

We hebben allemaal fijne en minder leuke ervaringen opgedaan in ons leven en wellicht ook als het om de liefde gaat. Afwijzing hoort daar helaas vaak bij. Die momenten zijn opgeslagen op onze interne harde schijf en we zijn ons daar vaak niet van bewust. Belevenissen kunnen je gedrag bepalen. We zijn immers allemaal mens. Een date of partner kan je spiegelen en je (onbewust) hierop triggeren.

Schuilnaam

Een man reageerde op mijn profiel van een datingsite. Onze namen hadden wij verzonnen. Mijn nickname was Brenda en die van hem: Ian. Tijdens de tweede mailwisseling, eindigde hij zijn bericht met zijn eigen naam; Jan. Maar ik bleef hem onbedoeld bij zijn schuilnaam noemen. Op een gegeven moment eindigde hij zijn mail alleen met zijn voorletter en daarna schreef hij zijn echte naam in koeienletters. Ik lette er, gek genoeg, totaal niet op.


Na een aantal mailwisselingen eindigde hij zijn bericht met mijn bijnaam. ‘Dat deed hij om mij te plagen’, had hij geantwoord toen ik erover was begonnen. Want hij wist natuurlijk wel mijn echte naam. Het duiveltje streek neer op mijn schouder. “Als hij zo kinderachtig is en bewust je echte naam niet gebruikt, dan zal hij wel geen goede man zijn”, fluisterde het.

Apart

Jan was niet beledigd, hij vond het alleen apart. Voor mij bijna een reden om nog voor de eerste date op hem af te knappen. Ik zou hem wel mailen dat de afspraak niet doorging en dat hij niet de juiste match voor mij was. Zo wilde ik een snoeiharde afwijzing van hem voorkomen.

Ik was me ervan bewust dat ik mijzelf afwees en interne druk oplegde om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. Daten is ook niet per se makkelijk. Het voelt aan als een sollicitatiegesprek.

Onbewuste brokkenpiloot aan het stuur

Het duiveltje, mijn onbewuste brokkenpiloot, zat nog steeds achter het stuur en stevende af richting een crash; een nieuwe afwijzing, die ik zelf zou veroorzaken. Ik gaf mij over aan een innerlijk vuur met wat overdrijving. Als het crashte, dan maar goed. Met de afloop hield ik mij niet bezig. Deze vorm van overgave gaf wat ontspanning. Plagerig schreef ik: “Op de afgesproken ontmoetingsplek zal ik opnieuw vragen naar je echte naam. Als ik je daar weer bij je schuilnaam noem, dan ren je vast gillend weg.”

Excuses

Wat later excuseerde ik hem nogmaals voor de naamsverwarring; zoiets kan gebeuren, mijn aandacht was vooral uitgegaan naar wat hij in het bericht had geschreven. En bovendien leken die namen veel op elkaar. Maar ik beloofde mezelf: voortaan lees ik elk bericht van de eerste tot de laatste letter.

Hij zou er zijn, op de afgesproken tijd en plaats. Toen besloot ik plaats te maken voor het engeltje op mijn schouder en blanco te zijn over wie ik daar aan zou treffen. Onderweg naar de bestemming had ik ‘Jan’ in mijn hoofd gebrand, zodat ik niet nog eens opnieuw zo’n blunder zou begaan. Door de interne prestatiedruk zou ik zijn roepnaam zomaar spontaan opnieuw kunnen vergeten. In het grand café vroeg hij na een kennismakingsgesprek van anderhalf uur plagend: “Weet je mijn naam nog?” “Ik vond het niet erg hoor”, zei hij erachteraan. Ik geloofde hem op zijn woord. We hadden een geslaagde date. Hieruit blijkt dat je van tevoren niet kunt voorspellen hoe een afspraakje verloopt.


Wil je op de hoogte worden gehouden van onze waargebeurde verhalen? Blijvend geïnspireerd raken? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief. Je ontvangt dan iedere week automatisch de nieuwste, prikkelende columns van B-Loved in je mailbox.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *