Door het oog van de naald

Estimated reading time: 4 minuten

Deze column is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De namen zijn geanonimiseerd.

Als meisje van zestien kwam ik voor het eerst heel dicht bij jongens. Op die leeftijd ging je naar dansles, dat was onderdeel van je opvoeding. In het ouderlijk huis zat ik aan de keukentafel met Annemarie. Een vriendinnetje die bij mij logeerde. Ze woonde met haar ouders in de stad. Die dag besprak ik met haar naar welke dansschool ik zou gaan; de chique, waar je in een zwarte jurk of rok en met schoenen met hakjes over de dansvloer zwierde, of de casual variant, op zijn janboerenfluitjes. Verkeerd was die dorpse dansschool zeker niet. En je mocht er gewoon een broek aan als je wilde. Mijn vriendinnetje Annemarie vond de casual dansschool beter vanwege de vrijere kledingkeuze. Ik volgde haar op in dit advies, omdat ik het verder ook niet wist. Zij gedroeg zich eerder als een volwassen vrouw dan ik. Haar borsten waren bijna volgroeid, anders dan mijn ‘erwtjes op een plankje’, zoals mijn moeder mijn Pompoms kwalificeerde. Annemarie sprak ook vaker over jongens. Ja, ik was weleens verliefd op een jongen of man. Toch was kletsen over het andere geslacht voor mij geen dagelijkse bezigheid.

De Marine jongen

In de casual dansschool ontmoette ik een knappe jongen met een lange staart en een kabeltrui. Hij had lichtblauwe ogen en een postuur als dat van een omgekeerde driehoek. Hij was gespierd, maar niet te. De Marine jongen, zoals ik hem in gedachten noemde, was stoer. Hij had een brommer en ik vond hem leuk. Het enige nadeel was de wietlucht die om hem heen hing. Aan zijn wazige blik kon je zien dat hij een stickie had gerookt. Het was de eerste keer dat ik met een jongen de rumba, jive, cha cha cha en quickstep danste. “Je trilt helemaal”, zei hij toen we tot stilstand kwamen, onze handen hielden elkaar nog vast. Ik was me van het trillen niet bewust en ondertussen schaamde ik mij ervoor. Zijn opmerking raakte mij, want ik dacht dat hij mij daardoor misschien wel raar vond.


Thuis vertelde ik enthousiast over de Marine jongen, maar mijn moeder en een oppas moesten smadelijk om mijn verhaal lachen. “O, heeft hij een paardenstaart? Ha ha ha.” Mijn moeder tekende mij en mijn danspartner met potlood op papier in een stijl danshouding. Zij lachen. Ik schaamde me alleen maar nog harder. Met terugwerkende kracht vraag ik mij af wat ik als ouder van een zestienjarig meisje tegen mijn dochter zou zeggen, als zij met een soortgelijk verhaal zou thuiskomen: “Wat leuk voor je dat je zo’n mooie danspartner hebt. Wat vind je van hem? Ben je nerveus? Geeft niks joh”, waren bemoedigende zinnen geweest, die mijn onzekerheid als bakvis misschien hadden kunnen temperen.


De wietlucht van mijn Marine jongen ging me steeds meer tegenstaan en hoewel ik hem wel heel leuk vond, nam ik hem die opmerking over mijn trillende lichaam nog wel kwalijk. Daarom wimpelde ik hem de week erna af, toen hij mij opnieuw ten dans vroeg. De keer erop liep hij opnieuw naar de tafel waar ik aan zat en schoof de stoel met mij opzij. Toch weigerde ik wederom op zijn uitnodiging in te gaan. Na afloop van de tweede dansles stond ik in de gang van de dansschool en zag door de openstaande buitendeur hoe hij vlot op zijn brommer wegreed, om nooit meer terug te keren. De lessen waren daarna niet leuk meer. Ik werd een muurbloempje; de jongens lieten mij bij dansles links liggen.

Toekomstige geluk

Een paar jaar later, vijf havo. Ik wist dat hij in een naburig gelegen dorp woonde. Direct na schooltijd sprak ik een meisje aan op school, waarvan ik dacht dat zij hem zou kennen, maar dat bleek toch niet zo te zijn. Nog steeds fantaseer ik soms over die danspartner: wat als ik die jongen op dansles had gekoesterd, dan waren we misschien allang getrouwd en woonden we met ons gezin ergens op een fijne plek. Nu is het daarvoor te laat. Soms kan een (verkeerde) keuze bepalend zijn voor je toekomstige geluk. Huisje-boompje-beestje heb ik altijd gewild, maar mijn droom heeft (tot op heden) nooit uit mogen komen.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *