Blind date

Estimated reading time: 5 minuten

Een alleenstaande vriendin vertelde mij een sterk verhaal. Ze had een aantal jaar na haar scheiding een flink aantal afspraken met mannen gehad. Aandacht van mannen kreeg ze genoeg. “Carlos was het helemaal voor haar”, riep ze enthousiast. Hij hield van reizen, lekker eten, was sportief, belezen en beleefd. Ze had voorgesteld hoe hij eruitzag: een exotisch type, met krulletjes en een slank postuur. Ik dacht: het zal mij eens benieuwen. Ze is namelijk zo’n type dat alles op haar eigen manier doet. Zo kan ze haar toekomstige partners een half uur laten wachten en denken dat de mannen aan haar voeten liggen, zo makkelijk wimpelt ze hen na een date af. Het is geen kwade opzet. Het zit in de aard van het beestje. Ik waardeer haar omdat ik haar eigenaardigheden ken en weet dat ze verder een leuk mens is, alleen zien single mannen dat niet op het eerste gezicht. Soms wilde ik dat ik een muis was, die zich verschuilt in haar geopende handtas, om handreikingen te geven tijdens die afspraakjes, maar ik denk eerlijk gezegd dat dit toch weinig nut zou hebben.

Ik appte mijn vriendin een half uur voor haar date. “Allert. Over een half uur moet je bij je afspraak zijn.” “Ik ben onderweg”, appte ze mij terug, met een schaterlachende emoticon erbij. Ik gunde deze vriendin een nieuwe leuke relatie. Volgens mij was ik nog zenuwachtiger dan zij, of verhulde ze haar spanning achter een vrolijk gezicht?

“Ben je er al?” Mijn hart klopte in mijn keel toen ik haar tien minuten voor aanvang opnieuw een appje stuurde. Het was even stil. “Ja, ik ben er, maar ik zie hem nog niet.” “Geduld”, appte ik terug. Wat er daarna gebeurde weet ik niet, want ze reageerde niet meer op mijn berichten. Ik had de neiging om in de auto te stappen en naar haar toe te rijden. Maar ik hield mij in. Ze was gelukkig kieskeurig en liet zich niet door iedereen meeslepen, daar was ze eigenzinnig genoeg voor. Als het niet leuk was, dan bleef het bij een kopje koffie in een restaurant, is de klik er, dan volgde een etentje. Zo spoorde ik haar aan om niet gelijk een man af te wimpelen en achteraf vond ik dat geen goed advies, omdat ik niets meer van haar hoorde en dat gaf mij toch geen goed gevoel.

Diner voor twee

Mijn vriendin vertelde mij naderhand: “Op de afgesproken plek in het restaurant sprak een man mij aan. Hij zat naast mij aan een tafel. Hij maakte een grappige opmerking over mijn handtas en raadde wat daar allemaal in zat. Ik keek tussendoor om mij heen. Schuin achter mij zat een andere man in zijn eentje aan een tafel, maar die maakte verder geen enkele aanstalten.”

“De man vlakbij mij had een open blik en een kuiltje in zijn wang. Ik bleef geboeid naar hem luisteren. Zijn vlotte babbel was misschien een verbloeming van zijn verlegenheid dacht ik, anders was hij meteen tegenover mij gaan zitten. Ik kijk zo door mannen heen. Op een gegeven moment nam hij toch plaats tegenover mij. Hij gaf mij een zachte handdruk en hij bestelde twee drankjes, een voor hem en voor mij. We hebben zeker wel twee en een half uur gepraat en gedineerd. Die man zag er goed uit, precies zoals ik mij had voorgesteld. Met krullen en een getinte huid. En hij droeg een bril. Ik wist het zeker. Hij moest het zijn. Een belezen type.”

“Maar had jij je bril thuis gelaten?” Ik plaagde mijn vriendin, want ik vond het wel een typisch verhaal.

“Nou, ik moet je zeggen, dat die andere man, schuin achter mij, die daar in zijn eentje zat, ernstig leek op degene tegenover mij. Hij droeg alleen geen fok.”

“Was het zijn tweelingbroer misschien, die meeging om jou te beoordelen?” Ik lachte om mijn eigen uitspraak. Mijn vriendin keek serieus toen ze zei:  “Ik zag nog hoe hij naar de voordeur liep en naar zijn telefoon staarde, maar ik was hem even later allang weer vergeten.”

“Had je niet gevraagd naar zijn naam?”, vroeg ik verbaasd.

“Die naam interesseerde mij op dat moment niet, want ik had een leuk en spontaan gesprek met Carlos.”

“Heb je daarna nog een keer afgesproken met je blind date?”, vroeg ik mijn goede kennis.

Ze keek mij sip aan. “Nee, ik denk achteraf toch niet dat we helemaal bij elkaar pasten. Hij stelde weinig tot geen vragen aan mij, ondanks dat het wel heel gezellig was.”

“Jij hebt een echte blind date gehad.”

Waarop mijn vriendin reageerde: “Dat kun je wel zeggen. Een half uur later kreeg ik een bericht van de echte Carlos. Hij had zich ernstig in mij vergist. Hij dacht dat ik niet op kwam dagen en ik had hem een half uur laten wachten…”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *